تفاوت امضا دیجیتال و امضا الکترونیکی در چیست؟

امضای دیجیتال درواقع همانند اثرانگشت افراد و در قالب یک پیام رمزگذاری شده می‌باشد که از استاندارد پذیرفته‌شده‌ای به نام PKI (مجموعه‌ای متشکل از سخت‌افزار، نرم‌افزار، افراد، سیاست‌ها و دستورالعمل‌های موردنیاز برای مدیریت، توزیع، استفاده، ذخیره و ابطال گواهی‌های دیجیتال می‌باشد) استفاده می‌نماید و بالاترین سطح امنیت و پذیرش جهانی را دارا می‌باشد؛ و با یک تکنولوژی خاص از امضای الکترونیکی تمیز داده می‌شود.

درحالی‌که امضای الکترونیکی، همان شکل اسکن شده امضای واقعی هر فرد است و در سازمان‌ها و در سیستم‌های اتوماسیون اداری از این نوع امضا بهره می‌گیرند.

ماهیت امضای دیجیتالی امنیت تصدیق هویت، محرمانه بودن، امانت‌داری و غیرقابل‌انکار بودن را تأمین می‌کند؛ و از اطلاعات محرمانه در مقابل هرگونه تغییر غیرمجاز محافظت می‌نماید؛ بنابراین این امضا از دست‌کاری و خدشه‌دار کردن اطلاعات جلوگیری می‌کند. این امضا برای هر شخصی منحصربه‌فرد می‌باشد. درواقع امضای دیجیتال یک فرایند رمزنگاری نامتقارن می‌باشد که نوعی مکانیزه امنیتی است که به دو کلید خصوصی و عمومی وابسته است که از این کلیدها برای رمزگذاری پیام در زمان انتقال پیغام و رمزگشایی هنگام دریافت پیام استفاده می‌نمایند؛ اما امضای الکترونیکی همان امضای دستی و اسکن شده با اسم شخص که در انتهای نامه قید می‌گردد، می‌باشد.

پس با توجه به مطالب فوق می‌توان گفت امضای الکترونیکی تنها یک رمز عبور ارائه می‌دهد و درصورتی‌که در سند تغییراتی ایجاد شود، این تغییرات نمایش داده نمی‌شوند و به‌گونه‌ای این امضا، به‌هیچ‌عنوان، سازمان‌دهی برای تصدیق اسناد ندارد.